Vandaag stond in het teken van GroenLinks in de versnelling. Temidden van biologisch voedsel, die ik vanwege de Ramadan aan mijn neus voorbij moest laten gaan, en campagnemateriaal voelde ik van mijn kleinste teen tot aan mijn kruin een vreemde sensatie:
Het is zover.
Geen gesprekken meer met de kandidatencommisie. Geen afwachting meer van het oordeel van dezelfde commissie. Geen zenuwslopend Congres meer. De tijd is nu om mezelf te bewijzen. Ik wil geen enkele minuut verspillen. Geen seconde. Geen kans. Op 22 november is het namelijk te laat. Een enkele minuut na de sluiting van de stemprocedure is nodig om mij te ontnemen van al mijn kansen.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik alles op alles ga zetten de komende weken om zowel trots op mezelf als op de partij te zijn wanneer de verkiezingsuitslag ons bereikt. Elke molecuul in mijn lichaam popelt om dat gevoel van trots zo gigantisch mogelijk te maken en mijn ego uit elkaar te doen spatten. Ik heb nog een aantal troeven in handen…
Doe met me mee want nothing is as far as one minute ago.
P.S. Dit is voorlopig mijn laatste bijdrage. Een new and improved weblog is in de maak en zal zo snel mogelijk in full force tot u komen.
P.S.S. Dank aan iedereen die zich zo inzet voor de campagne. Het is een eer om hier onderdeel van uit te maken.
